„KSIĄDZ” – fragment najnowszej książki…

Przed nami był jeszcze tylko ostatni dzień naszego tygodniowego pobytu w Kanadzie, który w kontekście ostatnich wydarzeń miał być zarazem dniem najprzyjemniejszym. Przyjechaliśmy kwadrans przed ustalonym czasem, ponieważ podwożący nas na miejsce kolega spieszył się do pracy, ale ksiądz najwyraźniej też nie mógł się doczekać spotkania, bo oczekiwał nas na zewnątrz. Wyszliśmy z samochodu, pożegnaliśmy się z naszym przyjacielem i udaliśmy się w stronę schodów. Zastanawiałem się później, czym było to owe nieokreślone „coś”, co z miejsca mnie zaniepokoiło, gdy podeszliśmy do naszego gospodarza. Starannie wystudiowany obojętny wyraz twarzy? To, że wyglądał znacznie starzej niż przy ostatnim spotkaniu zaledwie przed kilkunastoma godzinami? Oczekujący nas zewnętrznie nie zmienił się nic a nic, ale był to nie ten sam człowiek, co poprzedniego wieczora. Nie spodobało mi się to, co zobaczyłem, zanim się jeszcze odezwał, ale pomimo złych przeczuć nie spodziewałem się, że to, co usłyszę, nie spodoba mi się jeszcze bardziej niż to co widzę.

Czytaj dalej „KSIĄDZ” – fragment najnowszej książki…

Miejmy odwagę nazywać dobro i zło po imieniu wbrew poprawności politycznej…

Liturgia słowa Bożego piętnastej niedzieli roku A ukazuje skuteczność Boga, który mówi i czyni zgodnie ze swoją myślą i wolą, spadając jak ulewa z nieba, aby nawodnić i użyźnić ziemię, zapewniając urodzaj i pokarm (zob. Iz 55,10n).
Święty Paweł w drugiej niedzielnej lekcji (Rz 8, 18-23) porównuje marność i cierpienie w drodze ku przyszłej chwale do bólów rodzenia. Nadzieja wyzwolenia z niewoli zepsucia tego co stworzone, ukazuje przyszłą chwałę dzieci Bożych. Tajemnice królestwa niebieskiego objawia Jezus w przypowieściach. W niedzielę 16 lipca słyszymy przypowieść o siewcy. Chrystus jako siewca głosi słowa o królestwie podobne do ziaren rzucanych w ziemię.

Czytaj dalej Miejmy odwagę nazywać dobro i zło po imieniu wbrew poprawności politycznej…

Bóg okazuje nam swoją miłość!

W czasie wędrówki Izraelitów przez pustynię „lud pragnął wody” i bał się, że wyprowadzenie z Egiptu oznaczało „wydać na śmierć z pragnienia” – czytamy w pierwszej lekcji mszalnej w trzecią niedzielę Wielkiego Postu 19 marca (Wj 17,3). Bożą odpowiedzią na to pragnienie było wypłynięcie wody ze skały pod uderzeniem laską Mojżesza. W świetle wiary widzimy w Chrystusie tę duchową skałę, z której jako ze źródła wypływa z Bożego Serca, przebitego na krzyżu włócznią żołnierza, strumień krwi i wody, darowany nam w sakramentach chrztu i Eucharystii, po to aby nasza droga przez doczesność po wyjściu z niewoli grzechu prowadziła do wieczności we wspólnocie z Bogiem na zawsze.

Czytaj dalej Bóg okazuje nam swoją miłość!

Przyjdź, Jezu Chryste, idź precz, szatanie

Wielkopostny czas modlitwy i pokuty prowadzi przez nawrócenie do przeżycia Męki Pańskiej, której owocem jest paschalne zwycięstwo nad grzechem, śmiercią, piekłem i szatanem, dokonane przez nowego Adama – Jezusa Chrystusa, po to aby odkupić i pojednać z Bogiem grzeszne dzieci, uczestniczące jako potomstwo w pierworodnej winie naszych prarodziców Adama i Ewy. Czytaj dalej Przyjdź, Jezu Chryste, idź precz, szatanie